مرا عشق او چنگ اندوه ساخت            که جز غم در این چنگ آهنگ نیست

به لب جز سرود امیدم نبود                  مرا بانگ این چنگ خاموش کرد

چنان دل به آهنگ آن خو گرفت             که آهنگ خود را فراموش کرد

نمیدانم این چنگی سرنوشت              چه می خواهد از جان فرسوده ام

کجا می کشاندم این نغمه ها               که یکدم نخواهد آسوده ام

دل از این جهان برگرفتم دریغ                هنوزم به جان آتش عشق اوست

در این واپسین لحظه زندگی                هنوزم در این سینه یک آرزوست

دلم کرده امشب هوای شراب               شرابی که از جان برآرد خروش

شرابی که بینم در آن رقص مرگ            شرابی که هرگز نیایم به هوش

مگر وارهم از غم عشق او                     مگر نشنوم بانگ این چنگ را

همه زندگی نغمه ماتم است                  نمیخواهم این ناخوش آهنگ را..... 

و یا این آرزو در نطفه میمیرد شاید..............

به جانم میزند آتش غم های شب های دلتنگی

چنان وا مانده ام در خود که از من میگریزد غم

منم تصویر تنهایی منم معنای زندگی

چه می پرسی ز حال من که من تفسیر اندوهم

در آن ساعت که چشمانت به خوابی خوش فرو میرفت

میان کوچه های شب شدم همپای دلتنگی

شبی تا صبح به یادت نهانی اشک میریزم

صفایی کردم در آن شب های زیبای دلتنگی

و چشم های مات من به هر شکسته خیره ماند             حباب های نور روی پلک خسته ام نشست

و عقده های ناگشوده ام زبان گشود                             صدای های های گریه ام  را دلم شنید

چه گریه ای که چون توان فرود                                       ابر خستگی نداشت

چه گریه ای که چون سرود رودخانه به عمق شب رسید تهی شدم و موج های حسرت هزار آرزوی خام

که هر کسی مرا میان مشت های بسته می فشرد    و از محبتی که مثل جوی های کوچک حقیر بود

و از حقارت وجود خویش                                              در برابر کسی حقیر تر ز خاک

کسی که در خیال من ستاره بود و از ستاره میرسید         کسی روزنی ز یک ستاره هم نبود

نگویمت مرا ببر به قله های برفی سپید                           نگویمت برایم بساز آشیانه بر بلند کوه

نخواهم از تو تاجی از شکوفه                                     و از جامه ی ز مخمل گل شقایق همیشه گرم

تو همچنان منی چو ریشه در اسارت زمین                       تو همچنان منی از آسمان و  ستاره نیستی

من عکس خویش در میان آینه شکسته ام                      و قلب خویش را ز گور سینه خاک کرده ام

نگاه من به گفته تو روشن تر ز ستاره نیست                    ز گونه های من حریر سرخ لاله های دشت

نگاه من چو شیشه های مات                                        و گونه های من چو مرمر سپید

و دست های چو بینم چو شاخه های تاک                        من آنکه فکر می کنی نبودم

تو آنکه فکر کرده ام .تو آنکه فکر می کنم                            نبوده ای و نیستی

تو قلب من شکسته ای و من تو را ز یاد برده ام                  و من تو را به گور سینه خاک کرده ام

 تنها سكوتم را درياب، كه فريادم را پيش از اين، - آنگاه كه از من ، استخواني و پوستي بر جاي بود- در گلويم بغض كردند. باشد كه از ناله من، كه از ناله تو، كه از ناله ما، فريادها سر زند، و بغضهايمان، تنها براي، بيقراريهايمان، بيقرار ....